چربی شکمی در افزایش ریسک مرگ اهمیت بیشتری نسبت به وزن دارد

به گزارش یسکافه به نقل از مدیکال نیوز تودی، این مطالعه نشان داد که داشتن BMI در محدوده «اضافه وزن»، با کاهش ۴۶ درصدی خطر مرگ ومیر ناشی از تمام دلایل در مردان مرتبط می باشد و چاقی درجه یک و درجه دو هم با کاهش ۵۱ درصدی این خطر همراه می باشد.
داشتن BMI در محدوده «کم وزنی» یا داشتن وزن طبیعی اما با دور کمر زیاد، با خطر بالاتر مرگ ومیر ناشی از تمام دلایل در هر دو گروه زنان و مردان مرتبط شناخته شد.
علاوه بر این، این مطالعه گزارش داد که دور کمر زیاد در مردان، در مقایسه با افرادی که اندازه دور کمر سالمی دارند، با ۲۴ درصد خطر بیشتر مرگ ومیر ناشی از تمام دلایل هم راه است. تاثیر مشابهی هم در زنان مشاهده شد.
اندازه دور کمر بالا اغلب نشان دهنده وجود چربی های دردسرساز در اطراف اندام های حیاتی مانند کلیه ها، کبد، قلب، لوزالمعده (پانکراس) و دستگاه گوارش است.
این مطالعه، داده های مربوط به یک گروه مطالعاتی شامل ۶۹۰۵ فرد ۶۵ ساله و بالاتر را در بازه زمانی ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۴ مورد بررسی قرار داده است.
شاخص توده بدنی (BMI) یک مقدار عددی است که از روی قد و وزن فرد محاسبه می شود و ابزاری برای تخمین میزان چربی بدن است. در مجموع، چربی بدن با مشکلات سلامتی مرتبط دانسته می شود.
مقادیر BMI با دسته بندی های وضعیت بدنی مرتبط هستند؛ همچون دسته های چاقی درجه یک و دو که در این مطالعه به آنها اشاره شده، و همینطور وضعیت های کم وزنی، وزن سالم و اضافه وزن.
با این حال، BMI به تنهایی لزوماً شاخصی برای سنجش سلامت نیست. بعنوان مثال، ممکنست فردی قدکوتاه اما عضلانی، BMI بالایی داشته باشد در صورتیکه از سلامت کامل برخوردار می باشد.
علاوه بر این، کاهش توده عضلانی و تراکم استخوان که ممکنست با افزایش سن رخ دهد، می تواند منتج به شاخص توده بدنی پایین تر شود. این بدان معناست که شاخص توده بدنی بالاتر ممکنست نشان دهنده وضعیت بهتر توده عضلانی و تراکم استخوان باشد.
افراد مسن دچار بیماری ها یا عارضه های مزمن هم ممکنست گرفتار کاهش وزن شده و درنتیجه شاخص توده بدنی پایین تری داشته باشند.
به گفته پژوهشگران، «بیماران دچار چاقی درجه یک یا دو که دور کمر طبیعی دارند، به طور معمول بخش عمده وزن شان در ناحیه باسن و ران ها است و بالاتنه آنها وضعیت نسبتاً طبیعی دارد. افرادی که وزنشان در نیمه پایینی بدن متمرکز است، احتمالا فشار کمتری را بر اندام های داخلی خود متحمل می شوند.»
چرا کم وزنی هم می تواند یک عامل خطر باشد؟
برخی از نتیجه های این مطالعه غافلگیرکننده هستند، چونکه نشان می دهند که عوامل دیگری هم ممکنست در این بین نقش داشته باشند.
به گفته محققان: «در سالمندان، داشتن مقداری وزن اضافه ممکنست در حقیقت نقش محافظتی داشته باشد. در واقع، این وضعیت شاید کمتر نشان دهنده سلامت جسمانی به معنای متعارف باشد و بیشتر گویای ضعف جسمانی کمتر، نبود بیماریهای ناتوان کننده و فقدان بیماریهای لاعلاج یا مراحل پایانی بیماری است؛ بیماری هایی که بیشتر با کاهش وزن شدید همراه هستند. بنابراین، به نظر می آید وزن بیشتر، مزیتی برای بقا شمرده می شود.»
چرا افزایش اندازه دور کمر می تواند نگران کننده باشد؟
یافته های این مطالعه بر اساس وجود ارتباط میان اندازه بیشتر دور کمر و افزایش مرگ ومیر، کمتر غافلگیرکننده است. محققان اخطار دادند که افزایش ۵ تا ۷.۵ سانتیمتری دور کمر در زنان یائسه و در دوران پیش از یائسگی ممکنست نگران کننده باشد.
این افزایش، ریسک افزایش ریسک قلبی-متابولیک و تمام چالش های ذاتی سلامتی آن، همچون افزایش مقاومت به انسولین، افزایش کلسترول، وضعیت التهابی و افزایش ریسک قلبی و سکته مغزی را بیشتر می کند.
دور کمر بالا در مردان ۱۰۱ سانتیمتر یا بیشتر و در زنان ۸۹ سانتیمتر یا بیشتر تعریف می شود.

به طور خلاصه، به گزارش یسکافه به نقل از مدیکال نیوز تودی، این مطالعه نشان داد که داشتن BMI در محدوده اضافه وزن، با کاهش ۴۶ درصدی خطر مرگ ومیر ناشی از همه علل در مردان مرتبط می باشد و چاقی درجه یک و درجه دو هم با کاهش ۵۱ درصدی این خطر همراه می باشد. داشتن BMI در محدوده کم وزنی یا داشتن وزن طبیعی اما با دور کمر زیاد، با خطر بالاتر مرگ ومیر ناشی از همه علل در هر دو گروه زنان و مردان مرتبط شناخته شد. علاوه بر این، این مطالعه گزارش داد که دور کمر زیاد در مردان، در مقایسه با اشخاصی که اندازه دور کمر سالمی دارند، با ۲۴ درصد خطر بیشتر مرگ ومیر ناشی از همه علل هم راه است. این بدان معناست که شاخص توده بدنی بالاتر ممکنست نشان دهنده وضعیت بهتر توده عضلانی و تراکم استخوان باشد. افراد مسن گرفتار بیماری ها یا عارضه های مزمن هم ممکنست گرفتار کاهش وزن شده و درنتیجه شاخص توده بدنی پایین تری داشته باشند. به قول محققان، بیماران گرفتار چاقی درجه یک یا دو که دور کمر طبیعی دارند، به صورت معمول بخش عمده وزن شان در ناحیه باسن و ران ها است و بالاتنه آنها وضعیت نسبتاً طبیعی دارد. براستی، این وضعیت شاید کمتر نشان دهنده سلامت جسمانی به معنای متعارف باشد و بیشتر گویای ضعف جسمانی کمتر، نبود بیماری های ناتوان کننده و فقدان بیماری های لاعلاج یا مراحل پایانی بیماری است؛ بیماری هایی که بیشتر با کاهش وزن شدید همراه هستند.

منبع: yescafe.ir